Lipcowe zapowiedzi Wydawnictwa „Psychoskok”.

To już drugi post okołoksiążkowy, a co! Dziś mam dla Was kolejną porcję zapowiedzi książkowych Wydawnictwa Psychoskok, tym razem lipcowych. Przyznam, że osobiście zainteresowały mnie dwie książki i z pewnością spróbuję zdobyć co najmniej jedną z nich. Którą? Niech jak zwykle będzie to niespodzianką! Tymczasem zapraszam do lektury,

Uri Orlev: „Biegnij chłopcze, biegnij” - recenzja książki.

„Biegnij chłopcze, biegnij” to kolejna książka kupiona przeze mnie przez przypadek podczas polowania na promocje w księgarniach internetowych. Choć nazwisko Uriego Orleva nie było mi obce, nie miałam dotąd możliwości przeczytać żadnej z jego powieści. Nie jest to pisarz szczególnie popularny w Polsce – jeśli się nie mylę, wydano u nas jedynie 3 z ok. 30 napisanych przez niego książek. Ponieważ interesuję się zarówno II wojną światową jak kulturą żydowską, bez wahania zdecydowałam się na zakup.

Anatol France: "Zbrodnia Sylwestra Bonnard" - recenzja książki.

Z powieścią Anatola France'a wiązałam spore nadzieje. „Zbrodnia” w tytule natychmiast porwała moją wyobraźnię na miejsce przestępstwa w XIX-wiecznej Francji, opis na okładce przeniósł mnie do bibliotek pełnych starodruków i wiekowych rękopisów. Miałam nadzieję na klasykę literatury w pełnym tych słów znaczeniu. Okazało się jednak, że zamiast tego otrzymałam największe rozczarowanie roku.

Zofia Kaczorowska: „Zbrodnia wśród róż” - recenzja książki.

„Zbrodnia wśród róż” Zofii Kaczorowskiej to książka, którą odkryłam w zasadzie przez przypadek. Przeglądałam domowe półki w poszukiwaniu czegoś cienkiego, czego nie znam i nigdy nawet nie próbowałam czytać. Wyciągałam z regału wszystkie pozycje po kolei i zastanawiałam się, po którą sięgnąć. „Zbrodnia” w tytule natychmiast przyciągnęła moją uwagę. Czy słusznie? Zapraszam do lektury.

Astrid Lindgren: „Dzieci z Bullerbyn” - recenzja książki.

Czy znacie kogoś, kto nie czytał „Dzieci z Bullerbyn”? Ja nie. Wśród moich znajomych nie ma chyba ani jednej osoby, która nie znałaby przygód Lisy, Lassego, Bossego, Anny, Britty i Ollego. Ja znałam je na pamięć i uwielbiam do tej pory.

Michał Krupa: „Miłość do trawy“ - recenzja książki.

Być może niektórzy z Was zwrócili uwagę na informacje zawarte w zakładce „O mnie“, a konkretnie na tę, że skończyłam filologię słowiańską. Nic więc dziwnego, że poza starymi książkami interesuję się wszystkim, co związane z kulturą i folklorem Słowian. Znalazłszy w skrzynce pocztowej zapowiedź książki Michała Krupy – „Miłość do trawy“, która zabiera czytelnika w świat spowity legendami, dawnymi wierzeniami oraz pogańskimi zwyczajami, od razu zapragnęłam ją przeczytać.

Szolem Alejchem: „Dzieje Tewji Mleczarza“ - recenzja książki.

„Skrzypek na dachu“ to jeden z nielicznych filmów, które widziałam kilka razy - zawsze z ogromną przyjemnością. Nieraz wzruszały mnie te same sceny, przepiękna muzyka czy fantastyczna scenografia. Kiedy więc dowiedziałam się o istnieniu książki, wiedziałam, że będę musiała ją przeczytać. Podczas ostatniego urlopu w domu nareszcie udało mi się spełnić marzenie. Z jakim rezultatem? Zapraszam do lektury.

Helena Bobińska: „Lipniacy“ - recenzja książki.

„Lipniacy“ Heleny Bobińskiej to kolejna książka, którą odkryłam, przeszukując domową biblioteczkę. Nigdy wcześniej nie próbowałam jej czytać, być może dlatego, że pozbawiona była okładki. Wiedziona chęcią przeczytania czegoś lekkiego i krótkiego, w końcu jednak zdecydowałam się po nią sięgnąć.

Majowe zapowiedzi wydawnictwa „Psychoskok“.

Dziś post nieco inny niż poprzednie, ponieważ po raz pierwszy na blogu przedstawię Wam zapowiedzi wydawnictwa Psychoskok, z którym od niedawna współpracuję. :) Nie wykluczam, że kilka z niżej przedstawionych książek zostaną przeze mnie w niedługim czasie zrecenzowane. Które? Niech to będzie niespodzianką! 

Joanna Chmielewska: „Całe zdanie nieboszczyka” - recenzja książki.

Tegoroczny urlop w ojczyźnie nastroił mnie do przeszukania domowych półek z książkami. Literatura, która kiedyś wydawała mi się mało interesująca, teraz przyciągała jak magnes i wciąż bałam się, że w ciągu tego czasu przeczytam za mało. Bijąc się z myślami, po którą książkę sięgnąć jako kolejną, zdecydowałam się w końcu na powieść Joanny Chmielewskiej. O samej autorce, „Królowej polskich kryminałów”, jak głosi napis na okładce, słyszałam oczywiście lata temu, ale jako że nie jestem amatorką tego gatunku, wciąż odkładałam lekturę na później. Spośród kilku stojących na półce egzemplarzy wybrałam „Całe zdanie nieboszczyka”. Czy słusznie? Zapraszam do lektury.

Zofia Bogusławska: „Dziewczynka z Przewozu” - recenzja książki.

Przeczytanie „Dziewczynki z przewozu” podczas urlopu w Polsce poleciła mi Mama (jak zwykle J). Widziałam tę książkę na półce w domu od lat, ale jakoś nigdy nie przykuła mojej uwagi. W końcu jednak zdecydowałam się po nią sięgnąć. Czy się opłaciło? Zapraszam do lektury.

Andriej Płatonow: ,,Wykop" - recenzja książki.

Z twórczością Andrieja Płatonowa spotykam się po raz pierwszy. Mimo że przerabialiśmy awangardę rosyjską na studiach, to akurat nazwisko nie pojawiło się w spisie lektur obowiązkowych. Tym bardziej więc byłam ciekawa wrażeń, jakie dostarczy mi jedna z najważniejszych książek pisarza – napisany w 1930 r. antyutopijny „Wykop”.

Annie Proulx: ,,Tajemnica Brokeback Mountain" - recenzja książki.

Oglądaliście film „Tajemnica Brokeback Mountain”? Ja nie, mimo że gorąco mi go polecano. Od kiedy jednak dowiedziałam się o istnieniu książki, która była jego pierwowzorem, postanowiłam zapoznać się najpierw ze słowem pisanym. Czy było warto? Zapraszam do lektury.

Stanisław Grzesiuk: ,,Pięć lat kacetu" - recenzja książki.

,,Pięć lat kacetu” Stanisława Grzesiuka to kolejna książka, którą czytałam nieraz i nadal chętnie do niej wracam. Jest to autobiograficzna opowieść autora o jego pięcioletnim pobycie w obozach koncentracyjnych na terenie Niemiec i Austrii. Wbrew pozorom nie jest to jednak literatura typowa dla tego gatunku.

Centkiewiczowie: „Człowiek, o którego upomniało się morze” - recenzja.

„Człowieka, o którego upomniało się morze” przeczytałam do tej pory co najmniej trzy razy. Książka ta zawsze wzbudza we mnie emocje i mimo że dobrze znam losy jej bohaterów, za każdym razem przeżywam je na nowo. Co sprawia, że wciąż tak chętnie wracam do opowieści Aliny i Czesława Centkiewiczów o Roaldzie Amundsenie i wraz z nim po raz kolejny przemierzam bezkresne oceany i nieskończone lodowe pustynie? Zapraszam do lektury.